Diabeł ubiera się u Prady - Lauren Weisberger

Po książkę sięgnęłam 8 lat po jej premierze, gdy jej sława już przebrzmiała. Film, który widziałam dawno, dawno temu na jej podstawie bardzo mi się podobał i polecam. Gdy nadarzyła się okazja by zapoznać się z pierwowzorem skorzystałam z niej. 

Może to wina filmu, który najpierw obejrzałam, i który w mojej głowie wykreował pewne wizerunki postaci, o których nie potrafiłam zapomnieć, wyrzucić ich z mojej głowy. Książka zupełnie mnie nie zachwyciła, spodziewałam się po niej czegoś więcej. 

Sam pomysł jest moim zdaniem bardzo ciekawy. Młoda dziewczyna, z małego miasta (chociaż to mało oryginalne) dostaje wspaniałą posadę asystentki w jednym z najznamienitszych magazynów o modzie. Jednak tym razem Kopciuszek nie staje się królewną, wręcz przeciwnie. Andrea - nasz główna bohaterka, w pracy nie ma łatwego życia, ma straszną szefowa, która zabiera jej każdą wolną chwilę, terroryzuje i upodla przy każdej okazji. Mimo to skuszona obietnicą sukcesu poddaje się jej i po woli traci bliskich. 

Książka wydaje się być lekkim czytadłem,jednak niesie pewien morał, nigdy nie należy zapominać o rodzinie i przyjaciołach na rzecz kariery. To przykre, że i dziś możemy stać się czyimś niewolnikiem.

Spotkałam się z wieloma opiniami, że książka jest bardzo zabawna, ja jakoś się w czasie lektury nie zanosiłam śmiechem.  Ogólnie pomysł bardzo ciekawy, jestem osobą interesującą się modą, więc dobrze mi się czytało o tym co dzieje się za kulisami. Jednak pomimo, że i do wykonania nie należy się przyczepić to jednak książka mnie nie wciągnęła.Czytadło, w którym nie wiele się dzieje. 

Wydawnictwo: Albatros

Stron: 448

Moja ocena: 3/10

Don Kichot z Manczy - Miguel de Cervantes

Słynnego Don Kichota znają chyba wszystkie białogłowy a i pewnie wielu dzielnych mężów. Jednak czy znają jego losy dokładnie, czy tylko słynną opowieść o walce z wiatrakami? 

Ja znałam tylko historię o wiatrakach i ogólny zarys jego dziejów. Postanowiłam więc przyjrzeć się im bliżej. 

Biedny szlachcic, przeczytawszy liczne książki o błędnych rycerzach,sam postanawia zostać jednym z nich. Z wiernym giermkiem u boku wyrusza bronić biednych i naprawiać wyrządzone m krzywdy. I tu pojawia się zgrzyt bo nie zawsze pomaga tym, którym należy a często wyrządza nawet innym krzywdę.

I właśnie ten aspekt w książce mi się najbardziej nie podobał. Liczyłam na dzielnego rycerza, który mimo swego szaleństwa, będzie postacią dobrą i niegroźną. 

Przebrnięcie przez książkę zajęło mi na prawdę dużo czasu. Pierwszą przeszkodą był język. I nawet nie przeszkadzało mi to, ze jest staroświecki, co jakoś wyjątkowo irytowały mnie pewne opisy.

Dodatkowo sam rycerz mnie zawiódł, jego przygody w żaden sposób nie wciągnęły, ani nie zachwyciły. Wzruszyłam się co prawda na ostatnich stronicach książki, jednak nie zatarło to złego wrażenia.

Najsympatyczniejszą postacią jest oczywiście Sanczo Pansa, który wprowadzą uśmiech i żart na stronice opowieści.

Jest to oczywiście książka, którą wypada znać, jednak uważam, ze nie jest to konieczne.

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 208

Moja ocena: 4

Wybrana - P.C. Casy + Kristin Cast

Wybrana jest trzecią częścią opowieści o przygodach Zoe Redbird i jej przyjaciół. Zoe oczywiście pakuje się w tarapaty, udaje się jej rozwiązać kilka nękających ją do tej pory problemów jednak pojawiają się nowe. Nasz bohaterka musi zmierzyć się z uczuciami do trzech panów, rozwiązać sprawę swojej najlepszej przyjaciółki zamienionej w nieumarłą. Zoe ciągle ma nowe przygody i ciągle coś się dzieje czasami wręcz za dużo.

Główna bohaterka jest strasznie denerwująca, papla momentami zupełnie bez sensu i nie widzi poza czubek własnego nosa. A jej problemy z dokonaniem wyboru wybranka swojego serca staje się w pewnym momencie bardzo denerwujący. Dodatkowo dialogi są bardzo sztuczne i sztywne, nie wiem czy to wina tłumacza czy autorki na siłę chcą być młodzieżowe. 

Początkowo książka zupełnie nie wciąga, jednak gdy już się zaczyna dziać  nie możemy oderwać się od lektury (bynajmniej ja nie mogłam). Akcja nabiera tępa i zakończenie jest na prawdę zaskakujące i ciekawe. 

Pomysł bardzo fabuły dobry, gorzej z wykonaniem. 

 

I jeszcze słowo o okładkach całej serii, które są na prawdę śliczne, dawno żadna książka nie cieszyła moich oczu tak jak ta.

Wydawnictwo: Książnica

Stron: 293

Moja ocena: 5/10

Diabelskie kości - Kathy Reichs

Gdy tylko dostrzegłam na okładce adnotację, że autorka jest inspiracją dla twórców serialu Kości, wiedziałam, ze muszę się z nią zapoznać. Było to moje pierwsze spotkanie z Kathy Reichs i pewnie nie ostatnie. To, ze jestem fanką Kości trochę mi przeszkadzało, ponieważ poza nazwiskiem dr Brennan z książki i z serialu to dwie zupełnie inne osoby. Cały czas czekałam aż na kartach pojawi się jej przystojny serialowy partner i kurcze nie pojawił się.

A wracając do książki tytuł troszkę na wyrost, bo nie spotykamy tam żadnych czcicieli diabła. Spotykamy za to dość mało subtelny policyjny humor. Chociaż zdarzają się i zabawne dialogi. 

Dr Brennan ma rozwiązać kolejną zagadkę. Tym razem w piwnicy został odkryty ołtarzyk z ludzkich kości. Następnego dnia zaś bezgłowe ciało z wyciętym na piersi pentagramem. Czy oba ciała maja ze sobą coś wspólnego, czy w małym miasteczku rozprzestrzenia się kult diabła? Na te pytania musi odpowiedzieć śledztwo. 

Autorka na prawdę dobrze wplata watki naukowe, nie czułam się zupełnie zagubiona i zdezorientowana. Jednak czasami gubiłam się wśród postaci, które się tam pojawiają, jest ich dość dużo i miałam problemy z zapamiętaniem kto jest kim. Kolejnym minusem jest gapowatość pani doktor, czasami popełnia tak straszne gafy, że trudno w nie uwierzyć. 

I jeszcze okładka, która strasznie mi się nie podoba i zupełnie bym ją zmieniła.

Mimo wszystko książkę pewnie przez sympatię do dr Brennan oceniam dość wysoko. Zdaję sobie sprawę, ze nie jest to książka najwyższych lotów, jedynie czytadło, które polecam.

Wydawnictwo: Red Horse

Stron: 453

Moja ocena: 7/10

Malowany ptak - Jerzy Kosiński

"Świat okazywał się ciasny jak stryszek chłopskiej chaty.Człowiekowi ustawicznie groziło, że albo wpadnie we wnyki zastawione przez tych, którzy go nienawidzą i chcą gnębić, albo w ramiona tych, którzy go kochają i pragną chronić." (s.219)

Jestem świeżo po lekturze "Malowanego ptaka" Jerzego Kosińskiego, może zbyt świeżo, może jeszcze nie wszystko przemyślałam? Mimo to podzielę się moimi przemyśleniami.

Zachęcona pozytywnymi recenzjami i własną ciekawością sięgnęłam po tę książkę. Nie uważam, ze był to błąd, ale już po przeczytaniu pierwszego rozdziału miałam ochotę ją rzucić w kąt i do niej nie wracać. Do myśli o porzuceniu lektury powracałam wielokrotnie. Czemu? Bo książka ocieka złem i krwią. Jest bardzo brutalna. Największy sprzeciw wzbudziło we mnie to, że ofiarami przemocy są słabsi, nie mogący się bronić, a często razy są nieuzasadnione.

Książka opowiada o losach chłopca żydowskiego lub romskiego pochodzenia, którego rodzice by ocalić go przed represjami II wojny światowej wysyłają na wieś. Chłopcu jednak wcale nie jest łatwiej. Można powiedzieć, że prześladuje go ciągły pech, dobrzy ludzie, który pojawiają się bardzo rzadko i choć trochę nim opiekują szybko umierają. Natomiast postaci negatywnych, choć nie zawsze złych do szpiku kości jest wiele. Chłopiec, którego imienia nigdy nie poznajemy przez cała wojnę wędruje od wsi do wsi, ciągle spotykając się z niechęcią i odtrąceniem. Z czasem sam zapomina o uczuciach. Wraz z tułaczką obserwujemy zmiany zachodzące w światopoglądzie chłopca. 

Może zacznę od tego co mi się w książce podobało. 

Ogromnym plusem jest język jakim posługuje się Kosiński (choć na marginesie, patrząc w jego biografię i spekulacje co do tego czy jest 100% autorem tej książki, to nie do końca wiadomo). Liczne zabiegi stylistyczne, porównani, opisy. Książkę czyta się na prawdę bardzo dobrze, o ile ma się silne nerwy.

"Mroku można było dotknąć, chwycić w garść jak skrzep zaschłej krwi, rozsmarować po twarzy i ciele. Wciągałem go ustami, połykałem, dusiłem się nim. Wytyczał dookoła nowe drogi, zamieniał płaskie pole w bezdenną otchłań. Wznosił gigantyczne góry, niwelował pagórki, zasypywał rzeki i doliny. W jego objęciach nikły wioski, lasy, przydrożne kapliczki, ciała ludzi. (s.59)

Dodatkowo autor odsłania nie do końca znana stronę duszy, tę zła, ciemną.  

W książce nie podoba mi się jej brutalizm. Może wynika to z faktu, że nie podzielam poglądu autora, uważam, ze świat wcale nie jest aż tak zły i pełen przemocy. 

Nie podoba mi się też brak kilku słów wstępnych od autora. Bo uważam, ze krzywdzi on wszystkich mieszkańców wsi a tych żyjących na kresach szczególnie, przedstawiając ich jako ciemnych, zabobonnych i pełnych nienawiści. A przecież tak nie było! Ja wiem, ze to tylko fikcja literacka, ale jakoś mnie to dotyka.

Uważam też, ze książka jest dość  chaotyczna. Rozdziały rozpoczynają się nagle, jak by wyrwane z kontekstu, dodatkowo książka w pewnym momencie staje się przewidywalna i schematyczna. Wiemy, ze będzie tragedia, ucieczka z wioski, nowa wioska itd. Zawiodło mnie też zakończenie książki, akcja galopuje, po czym nagle zwalnia, czekałam na jakieś wielkie "bum" i się niestety nie doczekałam.

O tym czy chcecie sięgnąć po tę pozycję musicie zdecydować sami.

Wydawnictwo: Czytelnik

Stron: 225

Moja ocena: 3/10

Ech...

Trzeba być tak roztrzepanym jak ja żeby zamiast pierwszego tomu książki kupić drugi.
I teraz mam problem, oszczędzać na pierwszy, czy może się wymienić z kimś?
Ja rozważam wszystkie za i przeciw, a na półeczce grzecznie czeka owy drugi tom Cukierni pod Amorem.

Encyklopedia tradycji polskich

Ostatnio się rozleniwiłam, ale już nadrabiam zaległości. 

Encyklopedia Tradycji polskich jest bogato ilustrowanym wydawnictwem zawierającym opis obyczajów, świąt, zwyczajów z jakimi możemy spotkać się w naszym kraju. Książka podzielona jest na dwie części, pierwsza to opis świąt zgodnie z porami roku. Druga tyczy się opisu obrzędów związanych z bytowaniem ziemskim człowieka, czyli począwszy od narodzin, chrztu, poprzez zaślubiny aż po śmierć i pogrzeb. 

Czytając tę pozycję możemy dowiedzieć się wielu na prawdę ciekawych informacji, wiedza ta jest ściśle związana z naszym życiem. Jednak ja miałam czasami wrażenie, że autorki traktują ją dość pobieżnie, nie zagłębiając się do końca w dane zagadnienie, iże jeszcze wiele na ten temat można by powiedzieć. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to książka ściśle naukowa i specjalistyczna, jednak można dostrzec kilka niedociągnięć. Plusem jest barwna szata graficzna, oraz bardzo dobra jakość papieru.

Polecam wszystkim tym, którzy chcą dowiedzieć się więcej o naszych świętach i tradycjach.

Wydawnictwo: Podsiedlik-Raniowski

Stron: 192

Moja ocena: 4/10